mgr Iwona Hincman

 

 

Godziny pracy:

Poniedziałek  8:00 – 12:00

Wtorek   8:30 – 12:30

Środa   9:30 – 13:30

Czwartek  9:00 – 13:00

Piątek  12:00 – 16:00

 

 

 

 

 

Pedagog szkolny – współpracuje z nauczycielami, dyrekcją, rodzicami, instytucjami służącymi pomocą dziecku i rodzinie (Poradnie Psychologiczno-Pedagogiczne, Policja, Ośrodki Pomocy Społecznej, Sądy Rodzinne, Placówki Opiekuńczo-Wychowawcze).

Ale głównym partnerem w pracy pedagoga szkolnego jest UCZEŃ


Czego oczekuje uczeń w kontaktach z pedagogiem, o czym najczęściej chce rozmawiać?
Wśród poruszanych problemów najczęściej znajdują się:
•    Trudności w nauce
•    Trudności wynikające z braku akceptacji przez grupę rówieśnicza
•    Kłopoty osobiste i rodzinne
•    Nieumiejętność podporządkowania się normom i zasadom obowiązującym w szkole.

Uczniu zwróć się do pedagoga gdy:

•    czujesz, że nikt Cię nie rozumie, jesteś samotny
•    nie potrafisz porozumieć się z nauczycielem
•    masz problemy rodzinne
•    chcesz podzielić się swoją radością, sukcesem
•    chciałbyś pomóc innym, ale nie wiesz w jaki sposób
•    masz ciekawe pomysły, którymi chcesz się podzielić

Przyjdź także z każdą sprawa, z którą sam nie potrafisz sobie poradzić.

PRZYJDŹ POSTARAM SIĘ POMÓC.


Rodzicu zwróć się do pedagoga, gdy:

    niepokoi Cię zachowanie dziecka
•    zauważasz u dziecka problemy w uczeniu się
•    chcesz porozmawiać o dziecku i twoich z nim relacjach
•    poturbujesz wsparcia w procesie wychowania
•    masz pytania i nie wiesz do kogo zwrócić się po pomoc
•    znajdujesz się w trudnej sytuacji materialnej.

ZAPRASZAM, POSTARAM SIĘ POMÓC.

 

Garść dobrych rad dla rodziców, jak pomóc dziecku uwierzyć w siebie

 

  •   Obdarzaj dziecko miłością bezwarunkową. Kochaj je za to, że jest, a nie za to, jakie jest.

  •   Wystrzegaj się nadopiekuńczości. Nie chroń dziecka przed wszelkimi trudnościami, nie ograniczaj jego swobody, nie utrudniaj mu zdobywania nowych doświadczeń.

  •   Często chwal starania i postępy swojego dziecko. Pamiętaj jednak, aby nie zachwycać się nad tym, co przychodzi mu bez trudu, bo Twoje pochwały szybko się zdewaluują.

  •   Nigdy nie porównuj swojego syna lub córki z innymi dziećmi. Każdy jest jedyny i niepowtarzalny. Twoje dziecko ma prawo być tym, kim jest oraz rozwijać się we własnym kierunku i we własnym tempie.

  •   Stwarzaj dziecku okazje do nawiązywania i utrzymywania przyjaźni oraz wspieraj podczaspierwszych towarzyskich niepowodzeń. Pomóż mu w zrozumieniu reguł życia społecznego.

  •   Bądź dla dziecka źródłem pozytywnej wiedzy o nim samym. Często przypominaj mu dobre i radosne chwile z jego życia.

  •   Daj swojemu dziecku mocne oparcie w domu. Pozwoli mu to łatwiej znosić niepowodzenia i przykrości oraz uchroni je przed nadmiernym uzależnieniem od opinii i ocen innych ludzi.

  •   Dodawaj dziecku otuchy i odwagi, szczególnie wtedy, kiedy się czegoś obawia lub przeraża je jakaś nowa sytuacja. Pomożesz mu w ten sposób podejmować coraz trudniejsze zadania.

  •   Nigdy nie odbieraj dziecku nadziei i marzeń. Pozwól mu zamieniać najskrytsze pragnienia w fantazję.

 

  • Kilka dobrych rad dla rodziców, jak mówić dzieciom o swojej miłości

  •  

  • Każde dziecko chce usłyszeć od rodziców, że jest chciane i kochane, a świat bez niego byłby smutny i szary. Nie bójmy się mówić o swojej miłości. Oto słowa, które dodają dzieciom skrzydeł – warto je często powtarzać:

  •    Kocham Cię.

  •    Bardzo lubię spędzać z Tobą czas.

  •    Zależy mi na tym, żebyś był szczęśliwy.

  •    Dobrze, że jesteś na świecie.

  •    Fajnie, że się urodziłeś.

  •    Jestem szczęśliwa, że mam Ciebie.

  •    Jesteś dla mnie bardzo ważnym człowiekiem.

  •    Jestem z Ciebie dumna.

  •    Możesz być z siebie dumny.

  •    Dobrze, że mogę na Ciebie liczyć.

  •    Wierzę, że dasz sobie radę.

  •    Podziwiam Cię.

  •    Ufam Ci.

  •    Dziękuję Ci.

  •    Przepraszam Cię.

     

 

Kilka dobrych rad dla rodziców, jak poradzić sobie z kłamstwem dziecka

1.  Pamiętajcie, że w przypadku małych dzieci trudno raczej mówić o  kłamstwie, czyli świadomym wprowadzaniu kogoś w błąd. Kilkuletnie maluchy najczęściej zmyślają, fantazjują lub przechwalają się, ponieważ nie rozumieją, że to coś złego.

2. Wyobraźnia Waszego dziecka jest bardzo ważna, ale musicie nauczyć je odróżniać to, co realne, od tego, co nierealne; dziecko musi wiedzieć, że kłamstwo jest złe. 

3. Dzieci najczęściej kłamią, aby uniknąć kary. Jeżeli dziecko wie, że rodzice ukarzą je, trudno mu się przyznać do winy. Zastanówcie się, czy nie utrudniacie dziecku powiedzenia prawdy? Może jesteście za bardzo surowi i dziecko boi się, że za swoje przewinienie zostanie ukarane, np. klapsem lub awanturą.        

4. Niekiedy dzieci kłamią, by uchodzić za lepsze niż są. Mówią nieprawdę, aby sprostać (przynajmniej w słowach) wybujałym oczekiwaniom rodziców lub ich po prostu zadowolić. Może wymagacie od swojego dziecka zbyt wiele?

5. Jeżeli przyłapiecie dziecko na kłamstwie, nie nazywajcie je od razu kłamczuchem, nie ośmieszajcie, nie zawstydzajcie.  Zapytajcie, dlaczego nie chciało powiedzieć prawdy, wytłumaczcie, dlaczego nie powinno kłamać i pozwólcie mu ponieść naturalne konsekwencje tego, co zrobiło (np. niech odkupi za swoje kieszonkowe zniszczoną zabawkę kolegi).

6. Nie karzcie dziecka za mówienie prawdy. Jeżeli samo przyzna się do winy, pochwalcie je za odwagę. Możecie powiedzieć, że jest Wam smutno z powodu jego przewinienia, ale cieszycie się, że powiedziało prawdę.

7. Bądźcie dobrym przykładem dla swojego dziecka! Mówcie sobie prawdę, nie okłamujcie się, miejcie odwagę przyznawać się do winy i zawsze przepraszajcie się nawzajem.

8. Jeżeli Wasze dziecko notorycznie kłamie i czujecie się wobec tego zachowania bezradni, powinniście zwrócić się o pomoc do psychologa.

 

Kilka dobrych rad dla rodziców, jak poradzić sobie z „kradzieżą” dziecka

1. Pamiętajcie, że większość dzieci przechodzi przez etap „trudnych zachowań” -  (kłamstwa, buntowanie się, agresja, zabieranie cudzych rzeczy), ale na szczęście w pewnym momencie wyrasta z niego.

2. Dla większości rodziców zetknięcie się z faktem, że jego dziecko wzięło sobie coś, co do niego nie należy jest szokujące. Należy jednak pamiętać, że „kradzież” dokonana przez dziecko to co innego niż kradzież, której dopuścił się dorosły.

3. Dzieci często nie potrafią w wyraźny sposób odróżnić dobra od zła i w prosty sposób przekładają swoje „chciałbym to mieć” na „wezmę to”. Kradzieże u dzieci wynikają najczęściej z silnej potrzeby spełnienia najprzeróżniejszych pragnień i pokus.

4. Jeżeli Wasze dziecko dopuściło się „kradzieży” postarajcie się powstrzymać od surowych aktów potępienia i nie nazywajcie je „złodziejem”.

5. Porozmawiajcie spokojnie z dzieckiem, unikajcie jego „przesłuchiwania” i stawiania go w krzyżowym ogniu pytań. Dajcie mu raczej możliwość spokojnego wyznania prawdy i wytłumaczenia, dlaczego tak zrobił (jeżeli potrafi to wyjaśnić).

6. Wytłumaczcie dziecku, dlaczego kradzież jest zła. Nie wygłaszajcie kazań ani nie zawstydzajcie – to nie jest skuteczne! Porozmawiajcie o tym, co czujecie Wy jako rodzice i co czuje ktoś, komu coś zabrano.

7. Starajcie się skupić nie na winie, lecz na poszukiwaniu rozwiązania. Dopilnujcie, aby dziecko poniosło konsekwencje swojego czynu. Niech odda lub odkupi z kieszonkowego zabraną rzecz oraz przeprosi pokrzywdzoną osobę. Potem nie wracajcie już do całej sprawy.

8. Pamiętajcie, że przywłaszczenie cudzej rzeczy może zdarzyć się każdemu dziecku, jednak powtarzające się kradzieże są najczęściej sygnałem, że dziecko przeżywa jakieś problemy (np. może ktoś wyłudza od niego pieniądze, może brakuje mu kontaktu z rodzicami i w ten sposób zwraca na siebie uwagę). W takiej sytuacji należy zwrócić się o pomoc do psychologa.

 

Kilka rad dla rodziców, jak zachęcić dziecko do czytania lektur

  •    Poproś nauczyciela o listę tytułów, które dzieci muszą przeczytać, i określenie terminów omawiania każdego z nich na lekcji. Pozwoli Ci to systematycznie dopingować dziecko do czytania i przypominać mu o terminach.

  •    Ustal z dzieckiem czas, jaki w ciągu dnia przeznaczy na lekturę. Twoja cierpliwość i konsekwencja w realizowaniu Waszej umowy pomoże mu przyzwyczaić się do codziennego czytania.

  •    Zachęcaj dziecko do głośnej lektury, ale pod warunkiem, że będziesz uważnie słuchać i powstrzymasz się od robienia uwag, że „za wolno”, że „niewyraźnie”.

  •    Jeśli Twoje dziecko woli czytać po cichu – nie nalegaj ! Niektórzy łatwiej się koncentrują , czytając dla siebie i we własnym tempie.

  •    Rozmawiaj z dzieckiem o przeczytanej książce, o bohaterach literackich i ich przygodach. Omówcie wspólnie śmieszne, ciekawe czy emocjonujące wydarzenia. Takie domowe rozmowy lekturowe ułatwią mu lepsze zrozumienie tekstu.

  •    Jeżeli dziecko mówi, że książka jest nudna, dowiedz się, dlaczego tak uważa i jak, jego zdaniem, autor powinien ją napisać, żeby była ciekawa.

  •    Jeśli kupujesz dziecku lektury szkolne, wybieraj książki ładnie wydane, z ciekawymi ilustracjami. Książka atrakcyjna to nie tylko ciekawy tekst, ale też piękna szata graficzna.

  •    Nie pozwól, by oryginalne teksty literackie zostały zastąpione przez kasety wideo czy streszczenia. Zachęcaj dziecko do czytania oryginałów, a nie bryków. Film z kasety można obejrzeć po przeczytaniu książki, a nie zamiast.

  •    Pamiętaj o tym, że dzieci uczą się przez naśladowanie. Jeżeli rodzice sami nie czytają książek, to trudno będzie zainteresować nimi dziecko.

  Anna Korzeniowska 

Kilka dobrych rad dla wszystkich zapracowanych ojców

  •     Pamiętaj, że jesteś niezbędny swoim dzieciom i nikt nie jest w stanie Cię zastąpić. Tylko wtedy, gdy poświęcisz dziecku swój czas i uwagę, będziesz mógł z czystym sumieniem powiedzieć: „Widziałem synu, jak dorastałeś”, „Pokazywałem ci świat, córeczko”.

  •    Weź odpowiedzialność za swoje postępowanie i bądź świadomy konsekwencji wyborów, których dokonujesz. Nie wierz, że życie będzie lepsze, jeśli zarobisz więcej pieniędzy. Pamiętaj, że łatwo przegapić dzieciństwo własnego dziecka , a tych strat nie da się nadrobić na emeryturze.

  •    Pamiętaj, że w przeciwieństwie do kobiet nie zostałeś obdarzony instynktem macierzyńskim. I Ty, i Twoje dzieci potrzebujecie czasu spędzanego razem, by powstała między wami silna więź emocjonalna.

  •    Nie bądź wyłącznie tatą – towarzyszem zabaw. Nawet jeśli spędzasz mało czasu z dziećmi, nie musisz go poświęcać tylko na sprawianie im przyjemności. Wychowuj je: ucz sprzątać, pomóż w odrabianiu lekcji, podyskutuj. Nie pozostawiaj wychowania wyłącznie żonie.

  •    Nie zapominaj, że jesteś potrzebny zarówno synowi, jak i córce. Dla chłopca wielką atrakcją będzie np. wspólne mycie samochodu, naprawianie zepsutego radia czy oczyszczanie filtra w pralce. Dla dziewczynki możesz zostać niezastąpionym towarzyszem wypraw do lasu lub ogrodu zoologicznego.

  •   To normalne, że w różnych okresach życia Twoje dziecko będzie Cię inaczej widziało, traktowało i kochało. Dla dziesięciolatka jesteś idolem i wyrocznią we wszystkich sprawach, lecz już w okresie dojrzewania możesz stać się celem jego krytyki.

  •    Pamiętaj, że dzieci często są nieposłuszne, bo chcą zwrócić na siebie uwagę. Twój syn lub córka może myśleć: „Wolę, gdy tata jest na mnie zły i krzyczy, niż gdy mnie nie zauważa”. Pomyśl o tym, zanim podejmiesz jakieś kroki w stosunku do „niegrzecznego” dziecka.

  •  

  JAK WŁĄCZYĆ SIĘ W EDUKACJĘ WŁASNEGO DZIECKA

 

 

 strona główna